15-01-09

PUZZELSTUKKEN

Het verhaal dat ridder hier komt te brengen heeft hij reeds menige maand geleden geschreven, handmatig met pen en daarna heeft hij het kleinnood in de daar voorziene map met verhalen gestoken, het moest zoals altijd nog wat rijpen vooraleer het de blogwereld ingestuurd kon worden. In die tussentijd is het ook tweemaal verandert van titel, eerst stond er hier 'slaaphouding' daarna 'slag aan de Somne' maar ze dekten beiden geenzins de lading van het verhaal. De docufilm 'slag aan de Somne' op canvas was de uiteindelijke start van dit verhaal, het was alsof er een klein deel van mijn doen en laten...eigenlijk van mijn doen werd ontward. Wanneer u straks het verhaal heeft gelezen en u denkt die is goed gek, compleet gek, wel u heeft volkomen gelijk maar zoals menig wijs man zei: 'zot zijn doet geen pijn'.
Een drie stappen verhaal, de eerste, daarvoor moet koenie in de teletijdmachine en terugbiemt worden richting kindzijn, lichamelijk althans. Sinds wanneer hij het zich maar kan herinneren heeft ridder iets met miltaire kerkhoven, ze sneden zijn adem af wanneer hij er passeerde, koude rillingen liepen over zijn rug, nog steeds trouwens en wat vreemd is hij kan ze niet betreden, reeds menigmaal stond hij pal aan de poort van...het ging niet maar toch was er altijd die aantrekkingskracht.
Voor stap twee zal koenie eens wat bedgeheimen prijs geven, voor u zich allerlei wilde fantasiën voor de geest haalt, het betreft hier koenie's slaaphouding. Er is namelijk een...hoe zou hij het noemen... bijna ritueel, koenie probeert het te beschrijven, probeert u het zich voor de geest te halen. Dus slapen geschiedt plat op de rug, binnen een halve minuut wordt de linkerarm dwars over de onderkant van de borstkas geplooid daarna volgt het linkerbeen, dat wordt ook geplooid zodanig dat de linkervoet onder knieholte van het rechterbeen verdwijnt... u kan nog volgen...na een poos, ridder is dan reeds vergevorderd richting slaap, wel dan wordt de rechterknie wat opgetrokken. Zeker zeven op de tien maal, zeventig procent dus, valt koenie zo in slaap.
Laatste stap, de docufilm die hem verweesd achterliet na het bekijken. 'De slag van de Somne' vertelde het verhaal van de bloedige strijd tussen duitsers en geallieerden die begon in juli negentienzestien en waarbij op de eerste dag al zestigduizend doden vielen, een goede vier maanden later wanneer dit offensief werd gestaakt hadden meer dan één miljoen soldaten er het leven bij 'ingeschoten', aan de hand van foto's, dagboeken,... en werd zo met flarden nagespeeld. Wel nu op één van deze fragmenten werd het sterven van een officier getoond, toen hij de strijd met zuurstof en bloed verloren had mag u eens raden hoe hij er bij lag...precies!
koenie kiplekker, die nog vele ontbrekende stukken zoekt, groet.

21:42 Gepost door Antoine Neyt | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-01-09

STEVIGE STEF

Genetisch bepaald, twee woorden waarmee ik dit blogverhaal wil inleiden want rechtoe, rechtaan met de spreekwoordelijke deur in huis vallen en direct schrijven welke richting deze post uitgaat dat is niet aan ridder besteed, het moet immer een mooie jas aan. Een geboorte deed dit gegeven ontspruiten, 'Stef',  vier volle kilo's en driehonderd en zestig grammen, 'stevig', tweede zoon van Isabel en Sébastien, broer van Lukas (moge de kracht met u zijn). Isabel moet zowat veertien jaar jong zijn geweest toen ze vooreerst kwam babysitten op lau en siem, toen zag je reeds dat ze 'het' in de vingers had, baby's, peuters, kleuters hadden voor haar weinig geheimen. Deze gave werd haar met de paplepel door moeder 'Fabienne' ingegeven, zelf nu nog volop actief in deze kleine wereld met haar kinderopvang hier bij ons in de buurt. Het zijn schitterende buren, leven en laten leven, één woord en ze staan klaar, omgekeerd ook vanzelfsprekend. Het aantal keren dat we door de jaren heen op de hulp van Isabel konden rekenen zijn ontelbaar en we zijn er haar zeer erkentelijk voor, we hebben haar ook zien groeien naar een volwassen vrouw die een goede vriendin is geworden van ons Line en die nu een gelukkig leven heeft met haar drie mannen jammer genoeg nu een paar dorpen verderop.
koenie kiplekker, die 'tikt' op de van hammekes, groet.

ook hier in goede handen

21:12 Gepost door Antoine Neyt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |